Gerçekten herkes korkarken çalışmak çok zor olsa gerek. Seni çok iyi anlıyorum. Türkiye'de de gerçekten zor bir dönemdi. İlk ortaya çıktığında diğer ülkelere üzülüyorduk ve nedendir bilinmez sanki bizim ülkemize gelmeyecekmiş gibi düşünüyorduk. Ama geldi. Bizim hastanelerimiz gerçekten iyi. Yani oldukça fazla hastanemiz var. Yoğun bakım koşulları da gelişmiş durumda. O yüzden o yönden çok zorlanmadık belki ama hastalığın yayılmasını asla durduramadık. Özellikle bir grup kişi hastalığın olduğuna inanmıyordu ve maske dahi takmıyordu. Onların bu davranışları sonucunda hastalık çok daha hızlı ilerledi. Ne zaman kendileri de hasta oldu o zaman inandılar. Ben de o zamanlar bir ilaç şirketinde çalışıyordum. İlaç tanıtımı yapıyordum. Dolayısıyla pandemi döneminde evde oturmam demek doktorlarımı, eczanelerimi görememek demekti. Tüm emeklerim boşa gidebilirdi. Bu açıdan çok ciddi baskı görüyorduk pazarı kaybetmemek için. Benim için de çok zor günlerdi belki de o yüzden bugün o işte çalışmıyorum. İşten ayrıldım ve akademisyen oldum. İşin en komik ve belki de acı kısmı senelerce covid olmadım. Hastaneye gidip gelirken dahi olmadım. Hamileyken olmadım, çocuğumu doğurdum ve haftasına covid olduk :)) Bir misafirden bulaştı.

Oh,zamisli posle toliko vremena da vam gost prenese virus! Kakav splet okolnosti! Moram da te pitam,da li je taj gost znao da ima virus kada vam je dolazio u posetu?

Geldiğinde hasta olduğunun farkındaydı aslında. Çok ağır bir hastalık geçirdiğini söyledi. Ama covid olup olmadığından emin değildi. Artık iyileştim dedi. Aslında evdeyken hep maske taktı. Ama yeterli olmadı. Evet çok korktum çünkü annem, eşimin annesi, eşimin kız kardeşi, babam, eşim ben komple hastalandık. Garip bir şekilde bebeğe geçmedi veya geçse de ağır atlatmadı. Ama her odada öksüren biri vardı çok kötüydü. Şuan gülerek anlatıyorum ama psikolojim çok bozulmuştu. :))